?

Log in

No account? Create an account

My first amateur newspaper spread!!!

Oct. 14th, 2010 | 11:39 am

 Now I feel like I can produce a publication by myself!Pictures, text and design by myself (except the quilts)

Link | Leave a comment | Share

Armenian-Turkish Protocols. ORIGINAL (English, converted from pdf file))

Oct. 9th, 2009 | 02:56 pm

 https://share.acrocomcontent.com/adc/src/Armenia_-_Turkey_protocols_and_timetable_eng.pdf?nodeId=87cea6aa-ae96-471c-a666-da6c702c8721&key=z2uciGsjhFT859pCNJ93QSdOXox4079r6AKw78fFAIURMJGOnKq0V3OXE3WSXNG9ug2VshkLDwqF%0ALFJTT5BitywWW1jmX7GCKw4qYjJBZlG8KjeZALhz5uezz3qolm6welJFlR8PBppiRvB9Uf7jkDs6%0AY0d%2BHEtxvhlbCovOkTsYanEmJZGoqjk7b0eRAVZw87tlqGP/453qtZvsCClmjA%3D%3D

Link | Leave a comment | Share

Հիմա ավելի շատ եմ գրում / Read more stories by me

Oct. 27th, 2008 | 12:38 am

Չեմ հասցնում նոր պոստեր անել: Արդեն 10 օր է աշխատում եմ "Ժամանակ Երեւան" օրաթերթում: Եվ Երեւանում ժամանակը չի հերիքում:) Ինձ կարող եք նաեւ այնտեղ կարդալ: Իսկ եթե թուղթ ասածն այլեւս ձեզ համար չէ, նայեք ինտերնետում. www.zhamanak.com

Sorry, I dont post new stories. Now I work at Zhamanak Yerevan (Tines Armenian) Daily, and the time in Yerevan is not enough for me. You can read my stories just in the daily. If you dislike hardcopies, you can read it in internet: www.zhamanak.com

Link | Leave a comment {2} | Share

ԱՄՊԵՐԻ ՄԵՋ, ՄԱՆԿՈՒԹՅԱՆ ԵԶՐԻՆ

Oct. 2nd, 2008 | 01:07 pm


Տաթեւ

Ես հասկացել եմ, որ Հայաստանում, գուցե նաեւ մյուս բոլոր երկրներում, մեր նախնիները որեւէ ճարտարապետական կառույցով ընդգծել-մեծարել են բնությունը: Այլ կերպ չէր կարող լինել:

Երբ բարձր էլեկտրասյուների միջեւ թեւածող օխրա-նարնջագույն տասնյակ արծիվների միջով (քիչ էր մնում ասեի` ճախրելուց) անցնելուց հետո, գահավեժ կիրճի դիմացի կողմում հեռու-հեռվում, կապույտ-կանաչ խորունկ անդունդին կախված հազիվ նշմարում ես մով Տաթեւը, հասկանում ես դա:

Երբեք չէի պատկերացնի, որ Տաթեւն այդքան բարձր է: Իսկապես, նրան հասնելու համար ճիշտ ճանապարհով է պետք գնալ, եղած ճանապարհն էլ պիտի դժվարին լինի եւ անհասանելի ամեն թեթեւսոլիկի: Հիմա վանքը բարերար է գտել ու վերանորոգվելու է, բայց վանահայրն էլ է անհանգստանում, որ եթե ճանապարհն էլ վերանորոգեն, վանքն իր խաղաղությունը կկորցնի:

 

Read more...Collapse )

Link | Leave a comment | Share

ԱՄՊԵՐԻ ՄԵՋ, ՄԱՆԿՈՒԹՅԱՆ ԵԶՐԻՆ

Oct. 2nd, 2008 | 12:56 pm

Նվիրվում է բոլոր ներքոհիշյալներին

Մարդիկ ու մկները

Մեխակն իմ համար նորահաս ընկույզ ու պնդուկ է կոտրում: Նա Նունեի քրոջորդին է` որդեգրյալ զավակը: Մայրը` 24 տարեկան, քաղցկեղից մահացել է, երբ ինքն ընդամենը 2 տարեկան էր: Նունեին է մամա ասում: Վահագնը հագել է կարատեի իր համազգեստը, կախել բոլոր մեդալները եւ դիրքավորվել Ջեքի ֆոտոխցիկի առաջ` կարատեիստ քեռու լուսանկարի ներքո:

Ու Մեխակը վազում է ժիմ անելու` ինքն էլ է տղամարդ: Նա նաեւ դաշնամուրի է գնում: Քեռին հիմա մայրաքաղաքում հայտնի մարդ է` փոխնախարար: Իրենք էլ քեռու հետքերով են գնում, Վահագնը կարատեի փոխչեմպիոն է: Նա էլ, Մեխակն էլ, ամեն առավոտ օրն սկսում են ֆիզիկական վարժություններից:
 
Քույրը, որ Վահագնից էլ է մեծ ու դեղին գոտի ունի, ժիմ-բան չի անում. նա Դիվի հետ անգլերեն-հայերեն զրուցարան է ուսումնասիրում, նրա ձայնագրիչի անգլերեն ու հնդկերեն երգերը լսում: Նունեի ավագ որդին այդ ամենին անհաղորդ պատշգամբում կենտրոնացել է իր պարապմունքի վրա: Երեխաները հմայված պտտվում են Ջեքի եւ Դիվի կամերաների շուրջ, հաճույքով դիրքավորվում, հազարումի վարժություն անում, հրավիրում խաղի: Ջեքն, ինչ խոսք, հաճույքով նկարում է:

Մինչ այդ նա հասցրել է Նունեի հոր հետ դիտել նրանց այգին: Սեղանին այգու բարիքներն են, ուրցով թեյ, ճախ թթու, որով Դիվը հիացած է: Նունեի ընկերուհին իմ հետ զրույց է վարում, Նունեն զբաղված է Ավստրալիայի իր ծանոթների համար նվերներ փաթեթավորելով: Մայրը Երեւանում որդու ընտանիքին է օգնում. այս բոլոր մարդկանց` հորն ու չորս երեխաներին Նունեն է խնամում: Եվ դեռ հասցնում է դրսում աշխատել, հասարակական գործունեությամբ զբաղվել, ճամփորդել:

Այդ երիտասարդ կնոջ մեջ այդքա՞~ն ուժ: Մի՞թե արժանի չէ հարգանքի:

Երբ պիտի գնանք, երեխաները մեզնից պոկ չեն գալիս, նույնիսկ համբուրում են, թեեւ առաջին անգամ ենք հանդիպել: Մեխակը իմ կողմից ուղեկցում է մեքենան` ինձ հրաժեշտ է տալիս: Նրա հետ ամենաշատն եմ զրուցել:

շարունակելի, ամբողջությամբ http://www.lragir.am/src/index.php#srchtext (1 October 2008)

Link | Leave a comment {1} | Share

ԱՄՊԵՐԻ ՄԵՋ, ՄԱՆԿՈՒԹՅԱՆ ԵԶՐԻՆ

Oct. 2nd, 2008 | 12:42 pm

շարունակություն

Դեպի Թանահատ

Տոլորսը տեսել էի. մի ամիս առաջ էի Աշոտի ու Գերմանի* հետ գնացել: Ճանապարհի կողմի եկեղեցին ջրից դուրս էր եւ այն ժամանակ, եւ հիմա: Ջեքի բախտը բերել է` նկարել է, երբ ջրի մեջ է եղել: Հիշում եմ Գերմանի ուրախությունը, երբ տեսավ, որ մյուս` գյուղի կողմի եկեղեցին ջրի մեջ է: Ինչքա~ն նկարեց: Բայց այս անգամ Հակոբի բախտը չբերեց` լիճը դեռ ցածր էր, ու ջրից ավերվող շինության ներսում շատ քիչ էր լույսը
Ջրամբարի երկարությամբ նարնջագույն պսպղում էին չիչխանի ծառերըկարմիր կայծկլտում էր մասուրը: Գույնզգույն բազեները համարձակ ճախրում ու բազմում էին ճանապարհի մոտի քարերին: Փոքրակազմերը բաց մոխրագույն էին, խոշորները` օխրա-նարնջագույն, ինչպես Տաթեւի արծիվները (դրանց Սիսիանի մոտ տեսա, բայց ինձ համար ընդմիշտ կմնան Տաթեւիճանապարհի խորհրդանիշը):  Նմանատիպ գունազարդումը կարող է շփոթեցնել, բայց նրանց չես շփոթի. չափսերից ու շարժվելուց բացի, կա մի տարբերություն. արծվի թեեւրի վերջավորությունը մի տեսակ դեպի դուրս է ճկված, ինչպես տաղանդավոր մարդու մատները: Դա ինձ միշտ հիացրել է:
Երբ Դիվը նկարում էր ավերակ Թանահատի խորանը, որ պատռված վարագույրի էր նման, մի գորշ բազե թռավ-նստեց խորանի գլխին: Դիվը մտավ նաեւ եկեղեցու տարածք: Ասում էր, որ եկեղեցի կա` կանչում է իրեն, եկեղեցի կա` թույլ չի տալիս մտնել: Այդպես նա չմտավ Նորավանքի ոչ մի եկեղեցի: Իսկ երբ ասացի, որ իր դիմաց գերեզմաններ են, հապշտապ հետ քաշվեց: Բայց նրան դուր եկավ եկեղեցում դրված գաղափարը` իջնելն ավելի դժվար է, քան բարձրանալը: Այդ տեսությունն ապացուցում էին տուրիստները, մանավանդ` դմփան կանայք:

Ծովինար Նազարյան http://www.lragir.am/src/index.php#srchtext (1 October 2008)
________________
*
Դիվ- Դիվիջ Դարբար, նկարիչ, Ավստրալիա
*
Ջեք- Ջեքոբ Մաջարյան, լուսանկարիչ, Ավստրալիա
*
Գերման- Գերման Ավագյան, լուսանկարիչ, Հայաստան
*
Աշոտ Ավագյան, նկարիչ, Սիսիան
*
Քոչար Դավթյան, ՀՀՇ վարչության անդամ, Սիսիան

Link | Leave a comment | Share

Տաթեւիկը

Sep. 30th, 2008 | 08:01 pm

Summertime... Սա Գերշվինի հայտնի գործը չէր, ուրիշ մի բան էր: Եվ երգում էր Տաթեւիկ Հովհաննիսյանը: Դա նրբագույն մի բալլադ էր, որ կուզեի նորից ու նորից լսել: Բեմի լույսը թրթռում էր առաստաղին, անձրեւի ձայնը պատուհաններից ներս էր խուժում, ու թվում էր, թե կրակ է ճարճատում: Նվագակցում էր միայն կիթառը` Ջոն Բաբոյանի ձեռքերում: Այդպիսի գեղեցիկ գործ, այդպիսի կատարում վաղուց չէի լսել:

Ուզեցի կիսվել ձեզ հետ Տաթեւիկի, անձրեւի ու կրակի մասին: Բայց ինչպես?: Դա միայն լսել էր պետք:

Եվ դեռ մարդիկ կան, որ կասկածում են, թե Տաթեւիկ Հովհաննիսյանը գեղեցիկ է:
Նա չքնաղ է, վեհացած ու վեհացնող...
Tags: ,

Link | Leave a comment | Share

ԱՄՊԵՐԻ ՄԵՋ, ՄԱՆԿՈՒԹՅԱՆ ԵԶՐԻՆ

Sep. 30th, 2008 | 07:16 pm

Նվիրվում է բոլոր ներքոհիշյալներին

ՙԳնանք ամպերի մեջ՚,- ասաց Դիվը*: Մութն արդեն ընկնում էր, Սասունը վստահ չէր, որ ապահով կվերադառանք: ՙՄենք կարո’ղ ենք անել ինչ ուզում ենք: Չէ՞՚,- ասաց Դիվը: Շարժվեցինք դեպի ամենամոտակա ամպերը` Աղուդիի ուղղությամբ: Դիվը չի հավատում, թե մարդ մի անգամ է ապրում, բայց գիտի, որ կյանքը կարճ է: Սովորաբար այդպես շտապում են ապրել նրանք, ովքեր հավատում են, որ այլեւս երկիր չեն վերադառնալու:
ՙԱմպեր եմ ուզում՚,- ասաց նա, իսկ դա մի կյանքի համար իսկապես շատ չէր:

Մեր ՙՎիլիսը՚ մագլցեց մի սարալանջ, որը մեզ պատսպարում էր ամպերի հոսքից: Մինչդեռ դրանք մեր շուրջբոլորն էին ու հսկայական արագությամբ սլանում էին Սիսիանի վրա: Սառն օդը չէինք շնչում, կուլ էինք տալիս: Իսկ ամպերը մեր աչքի առաջ կուլ տվեցին արեւը: Մեկ կամ երկու վայրկյան տեւեց… Մենք տեսնում էինք նրանց բոլոր շերտերը` փետրավորներն ու քուլաները, սպիտակներն ու սեւերը, կարծես մեր ձեռքի, մեր ոտքի տակից էին փախնում:
Երջանիկ էինք, իսկ դա մի կյանքի համար իսկապես քիչ չէր:


 

Շարունակությունը` Collapse )

 

Link | Leave a comment | Share

ՙՎիշապն սպանվեց, կեցցե վիշապը՚

Sep. 20th, 2008 | 01:47 am


ՙԱնկախությունը մեր առաջին քայլն է Ազատության ճանապարհին՚,- այս խոսքերը հնչել են դեռեւս 1991-ին, բայց առ այսօր մինչեւ վերջ չեն գիտակցվել մեր հասարակությունում: Դա է պատճառը, որ 88-ի Շարժումն առ այսօր չի ավարտվել:

Այս խոսքերի հեղինակը Լեւոն Տեր-Պետրոսյանն է: Գուցե ոչ բառացի, բայց հենց միայն այս միտքն է տպավորվել այն ժամանակ դեռ 15 տարեկանի իմ սրտում նրա ամբողջ ելույթից, որ հնչեց անկախության հանրաքվեին նվիրված սիմֆոնիկ համերգում:

Խնդիրը հեղինակը չէ, այլ գաղափարն ինքնին:

Ցավալի է, բայց խորհրդային ընդհատակում անկախության համար պայքարած եւ հալածանքների ենթարկված մարդկանցից շատերն այս խնդրում հետեւողական չեղան, եւ ստացվեց այն, ինչ արեւելյան փիլիսոփայական առակաբանությունը կոչում է ՙսպանել վիշապին՚:

 

Ամբողջն` այստեղ կամ http://www.lragir.am/src/index.php#topCollapse )

 

Link | Leave a comment {6} | Share

WE LOST BUT DID WE LOSE TO TURKEY?

Sep. 17th, 2008 | 01:41 pm

             
See all here or on www.armtown.amCollapse )

I remember that image of Serge Sargsyan and Abdullah Gul. No, the Armenian government has not got over itself. Am I wrong? Imagine Serge Sargsyan shakes hands with Levon Ter-Petrosyan and congratulates him on his victory, accepting his own defeat. If it had happened in February… It did not happen. Hence, the government lost but not to Turkey. It lost to itself.
TSOVINAR NAZARYAN

Link | Leave a comment | Share